Chris Isaak marks 70th birthday with star-studded Bilbao festival set

Chris Isaak marks 70th birthday with star-studded Bilbao festival set
30 articles·12 sources·updated about 3 hours ago·View in graph
entertainment & travelirelandunited states of america
Hosted in Europe · LFE News AI, Mistral AI & Black Forest Labs

Chris Isaak, the velvet-voiced American troubadour, celebrated his 70th birthday on Friday night at the BBK Music Legends festival in Bilbao by delivering a masterclass in musical longevity, proving that age is no barrier to artistic vitality. Performing under the stars in the Basque Country, Isaak—born in 1956 in Stockton, California—sang a 30-song set that spanned his melancholic oeuvre, from the smoldering *Wicked Game* to the cinematic *Two Hearts*, before concluding with the bittersweet *The Way Things Really Are*. The crowd, many of whom had traveled from across Europe, sang along to the Happy Birthday refrain, rendered in Basque as *Zorionak Zuri*, while Isaak extinguished his symbolic candles with characteristic elegance, using only his fingertips .

The evening’s emotional centerpiece came when Isaak paused to honor the late David Lynch, whose films—*Blue Velvet*, *Wild at Heart*, and *Twin Peaks*—have long shaped the artist’s sound. “A genius,” Isaak reflected, “and someone very funny to work with… though he shouldn’t have smoked so much.” The set-list itself read like a cinematic greatest-hits compilation, weaving Lynchian themes with Bond themes and Kubrick’s *Eyes Wide Shut*, underscoring Isaak’s role as the soundtrack to America’s tortured soul. His voice, described by critics as “cotton wrapped in velvet,” remained intact, effortlessly gliding from the velvety lows of *Baby Did a Bad Bad Thing* to the soaring highs of *Waiting*, a song he has opened with at every Bilbao appearance since 2023.

The festival’s opening night also showcased the raw energy of Dea Matrona, the Belfast duo whose blend of rock, pop, and Irish pride has catapulted them from busking on Belfast’s streets to headlining stages across Europe. Orláith Forsythe and Mollie McGinn, clad in knee-high boots and fishnet stockings, traded guitars and bass with defiant flair, their set culminating in *Glory, Glory (I Am Free)*, a song they described as “a hymn to our freedom.” Their performance, part of a broader trend of Irish acts reclaiming the festival circuit, drew a rapturous response from a Bilbao Arena that, despite modest attendance, buzzed with enthusiasm .

Capping the night was Cracker, the Virginia-based Americana band fronted by David Lowery, whose ex-Camper Van Beethoven pedigree lent the set a distinctly literary edge. With Anne Harris’s violin adding a haunting dimension to tracks like *Euro-Trash-Girl* and a Dylan-esque *You Ain’t Goin’ Nowhere*, the band proved why they remain a festival staple, even as they returned from Colorado’s Telluride Bluegrass Festival just days earlier. Their closing number, *Another Song About the Rain*, left the audience clapping along to a Bilbao skyline that, for one night, belonged to music rather than rain.

As the festival enters its second day, the question lingers: can anything top Isaak’s birthday triumph? The answer, as the first night demonstrated, may lie not in spectacle but in authenticity—whether it’s the timeless croon of a septuagenarian legend or the unapologetic energy of a rising act from Belfast.

Share

Follow us for live European news

Source Intelligence
12 sources8 countries
Geographic Origin12 located
  • 3
  • 3
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
Political Spectrum10 mapped

Articles

Live From Europe

Οι γιοι της Μπρίτνεϊ Σπίαρς έκαναν το ντεμπούτο τους στην πασαρέλα στην Εβδομάδα Μόδας στο Παρίσι, δείτε βίντεο Ο Σον Πρέστον και ο Τζέιντεν περπάτησαν στο σόου του Vetements για τη συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027

protothema · about 3 hours ago

Live From Europe

La mia famiglia è sparsa in giro nel mondo ed è composta da persone con cui mi sento al sicuro. Stiamo 45 ore insieme senza telefonini e ci vomitiamo la vita addosso: così Eduardo Scarpetta Una famiglia un po disfunzionale, ma legata da affetto profondo e con mille ferite. Si sviluppa così la storia della seconda stagione di Storia della mia famiglia, la dramedy targata Netflix in 6 episodi, creata da Filippo Gravino, e da lui scritta insieme a Elisa Dondi, prodotta da Palomar (a Mediawan company) con la regia […] Larticolo La mia famiglia è sparsa in giro nel mondo ed è composta da persone con cui mi sento al sicuro. Stiamo 45 ore insieme senza telefonini e ci vomitiamo la vita addosso: così Eduardo Scarpetta proviene da Il Fatto Quotidiano.

il fatto quotidiano · about 3 hours ago

Live From Europe

Edith Piaf mi ha fatto vincere lOscar, ma per dimenticarla ho partecipato perfino ad antiche cerimonie sciamaniche: lo confessa Marion Cotillard Marion Cotillard e lex compagno, attore e regista Guillaume Canet – i due hanno avuto due figli insieme e hanno annunciato la separazione nel 2025 – hanno presentato allultimo Festival di Cannes il film Karma. La pellicola è stata scritta e diretta proprio da Canet, che ha pubblicamente fatto una dedica allex: Un omaggio al […] Larticolo Edith Piaf mi ha fatto vincere lOscar, ma per dimenticarla ho partecipato perfino ad antiche cerimonie sciamaniche: lo confessa Marion Cotillard proviene da Il Fatto Quotidiano.

il fatto quotidiano · about 3 hours ago

Virée en Barbagia, dans le Far West de la Sardaigne Région montagneuse du centre de lîle italienne, la Barbagia a su préserver son identité et son patrimoine, constate lhebdomadaire milanais Panorama. Voyage sur cette terre sauvage, fière de son isolement.

Virée en Barbagia, dans le Far West de la Sardaigne Région montagneuse du centre de lîle italienne, la Barbagia a su préserver son identité et son patrimoine, constate lhebdomadaire milanais Panorama. Voyage sur cette terre sauvage, fière de son isolement.

courrier international · about 3 hours ago

Bon sang, arrêtons de dire que tout va bien ! Exaspérée par les tournures et les tics de langage nous faisant dire, partout et tout le temps, que nous allons bien, cette journaliste du Süddeutsche Zeitung Magazin appelle à se réapproprier les petites phrases du quotidien. Des changements nécessaires pour vraiment communiquer les uns avec les autres.

Bon sang, arrêtons de dire que tout va bien ! Exaspérée par les tournures et les tics de langage nous faisant dire, partout et tout le temps, que nous allons bien, cette journaliste du Süddeutsche Zeitung Magazin appelle à se réapproprier les petites phrases du quotidien. Des changements nécessaires pour vraiment communiquer les uns avec les autres.

courrier international · about 3 hours ago

Live From Europe

Lécrivain Léo Henry et la cheffe Ruba Khoury : «Le cocktail tel quil est perçu en France est excluant» La mixologie est-elle encore réservée aux happy few ? «Libé» a réuni lécrivain français et la cheffe palestinienne qui a fondé le bar Dirty Lemon, mus par la même passion, pour discuter du présent et de lavenir des cocktails.

liberation · about 3 hours ago

Live From Europe

Fiica Maiei Morgenstern se apără după acuzațiile că ar fi cerșit lucruri pentru copil.: „Mi se pare absolut normal să întreb Cabiria, fiica actriței Maia Morgenstern, a stârnit un val de reacții pe rețelele sociale după ce le‑a cerut urmăritorilor săi să o ajute cu obiecte pentru bebelușul ei, în perspectiva unei vacanțe la mare. Tânăra mamă a răspuns public criticilor.

adevarul · about 3 hours ago

Live From Europe

Annette Thomas: «Η Σύμη με έμαθε να ακούω τον εαυτό μου» Συναντήσαμε την πολυσχιδή Αμερικανίδα, που έπειτα από το Harvard και το τιμόνι της Macmillan Press, βρέθηκε στο The Selene, έναν χώρο σύνδεσης με τη φύση σε ένα μικρό ελληνικό νησί.

protothema · about 4 hours ago

La voz de algodón de Chris Isaak triunfa a sus 70 años ¿Quién dijo viejo? La Americana y el bluegrass de Cracker y la actitud de Dea Matrona completan la primera jornada del BBK Music LegendsEl Azkena de Alice Cooper: la eterna juventud de una leyenda viva
        Hay que rendirse ante la evidencia: Chris Isaak da a su público lo que quiere y recibe a cambio una catarata de elogios y amor. Es, sin duda, un win-win musical y vital a la vez. ¿Se puede celebrar mejor los 70 años que en familia? Con la familia del Legends, claro. El artista y actor californiano, que ha soplado 70 velas (es un decir) este viernes en el BBK Music Legends, es como el jabugo cinco jotas pero en música melancólica, esa que escuchamos cuando alguien nos rompe le corazón. Si os gustan las canciones tristes estáis en el sitio correcto, ha avisado Isaak justo antes de interpretar ante el público del Legends Two Hearts, un clásico de su extenso repertorio (ha tocado una treintena de temas).
    
        En ese momento del concierto, Isaak ya se había quitado la chaqueta con ribetes rojos reflectantes y estaba sentado en el típico taburete alto de bar. Como si aún estuviera actuando en esos garitos de mala muerte de su California natal (nació en Stockton, en 1956) en los que multiplicaba sus bolos cuando nadie le conocía y donde aprendió el oficio a la perfección.
    
        Porque oficio le sobra a este setentero que tiene estilo incluso hasta para apagar las dos velas que coronaban los dos dígitos (70) esta noche: con su elegancia habitual usó las yemas de sus dedos sin quemarse, mientras el respetable cantaba el Happy Birthday, transmutado después en Zorionak Zuri.
    
        
                                            






    
                                    
                
                                                                                                                                        
                                                    
                                                
                                                                                                                        
                                                    
                                                
                                                                    
                                                    
                                                
                                    
                

                

            
            

            
            
                            
            
                Un momento de la actuación.                            
                                    
            
                
        La voz de Isaak sigue intacta, puro algodón recogido con mimo, con registros aterciopelados, en otros momentos del concierto altísimos y sostenidos tanto tiempo que parece imposible que esa garganta no termine por quebrarse en algún momento. Pero no.
    
        Escuchar a Isaak es rememorar todas esas bandas sonoras de películas que muestran la América torturada, incluso antes de que llegara Donald Trump a la Casa Blanca: La saga interminable del recientemente fallecido David Lynch (Terciopelo Azul, Corazón Salvaje, Twin Peaks (donde interpretó al agente Chester Desmond)…, cineasta para el que tuvo unas palabras de recuerdo antes del concierto. Un auténtico genio y alguien muy divertido con quien trabajar (…) no debería haber fumado tanto; llegó a consumir hasta cinco cajetillas al día, recordó. El celuloide sigue y sigue presente en su set-list, como el tema del agente secreto James Bond o el Eyes Wide Shut del director más perfeccionista del séptimo arte, Stanley Kubrick. Entonces va desgranando todas esas canciones de la banda sonora de nuestras vidas: Two Hearts, Baby Did a Bad Bad Thing, Wicked Game, Pretty Woman (en esta ocasión con unos arreglos de teclado preciosos)…. Todo un homenaje a la América a la que pusieron voz y lamentos a partes iguales mucho antes que él talentosos artistas como Roy Orbison (Only the Lonely), Elvis Presley (¡cómo sonó en el set acústico que se marcó el californiano con su banda el Cant Help Falling in Love!) o el mismísimo Johnny Cash.
    
        El entrecomillado es parte de la crónica del concierto que ofreció hace justo tres años en este mismo festival. Hay que decir la verdad, Isaak no se sale de su guión de éxito: a la tercera canción (Waiting, como en 2023) se volvió a bajar del escenario y recorrió, abanico en mano, todo el recinto ante la mirada -y los móviles- de un público tan respetuoso como entregado desde que sonaron pasadas las 22:20 los dos primeros temas de la noche (Beautiful Homes y Somebodys Criyin), hasta las 00.10 ya de este sábado con su tema final: The Way Things Really Are, una loa a la melancolía y al desamor, de nuevo con un arreglo del teclista que casi nos hace saltar las lágrimas.
    
        Antes, la banda -con el bajista Rowland Salley lleva en los escenarios más de 40 años, según confesó el propio cantante- había desplegado toda su sabiduría y buen hacer. Isaak es muy generoso con una formación que sabe brillar, acompañar e incluso hacer coreografías en el escenario (especialmente quedona fue la desplegada en Put Out Your Hand, con el guitarra Hershel Yatovitz). El teclista tiene arte hasta para salir de su zona de confort y calzarse un acordeón y tocar un clásico de Flaco Jiménez como La Tumba será el Final, en los estertores del concierto, cuando Isaak ya luce ese traje de espejos tan imposible como los zapatos de Celia Cruz.
    
        Que Dios os bendiga, se despidió Chris Isaak ante un público que casi seguro está dispuesto a ver el show de nuevo, aunque no haya sitio para la sorpresa. ¿Para qué cambiar lo que funciona?
    Dea Matrona, pura actitud
        El duo de Belfast Dea Matrona abrió la X edición del Music Legends Fest con una actitud que para sí quisieran muchos de los artistas consagrados con cachés millonarios. Aquel trío que en las navidades de 2019 regalaban a los transeúntes de las calles de Irlanda del Norte una versión desangelada del My Sharona de The Knack ha evolucionado hasta convertirse en un dúo solicitado para telonear a las también irlandesas The Corrs, darse un garbeo por el mítico festival de Glastonbury o flirtear últimamente en el escenario con el mismísimo Sting. 
    
        Y lo hacen por derecho propio, como han demostrado esta tarde-noche de viernes abriendo la X edición del BBK Music Legends Fest. Con todas esas medallas en la pechera, este dúo norirlandés (acompañado por otro guitarra y un baterista) ha empleado una hora para descargar mucho rock, algo de pop facilón, orgullo irlandés y actitud, mucha actitud.
    
        Orláith Forsythe y Mollie McGinn, botas negras por debajo de la rodilla y enseñando las piernas con las típicas medias de red, se han intercambiado la guitarra eléctrica y el bajo en el escenario con asiduidad.
    
        La versión del tema de Fleetwood Mac Oh Well, un clásico de su repertorio que también ha sonado esta noche, les puso en órbita a finales de 2020 y ellas supieron aprovechar el momento. Las Diosas Madre Divina -el nombre del grupo proviene de la mitología celta, aunque ellas beben mucho más del rock zeppeliano que del universo místico- han desplegado todo su encanto, incluso a la hora de abanicarse (Orláith Forsythe) mientras tocaban el tema Magic Spell. Muy orgullosas de su origen norirlandés, en 2024 publicaron de manera independiente su primer disco For Your Sins y ahora pasean las canciones de su último trabajo Hate That I Care. Abrieron con Red Button, y sonaron Stuck on You, Nobodys Chid, A Rebel Song, entre punteos sencillos, espalda contra espalda, y actitud cañera que el público supo premiar. Tal vez una de sus mejores canciones fue Glory, Glory (I Am Free), con un sonido acústico envolvente. Es una canción que significa mucho para nosotras, explicaron. 
    
        Volverán al País Vasco en marzo.
    Cracker y el sonido Americana
        Justo después subieron al escenario los miembros de Cracker, la banda de Ritchmond (Virginia), sinónimo de Americana; country-rock, bluegrass y unas cuantas gotas folkies. La hora de concierto supo a poco, aunque es verdad que tuvimos la suerte de verlos hace muy pocos meses también en el ciclo Music Legends en la capital vizcaína.
    
        El cantante David Lowery, ex Camper Van Betethoveen, y el guitarra Johnny Hickman volvieron a hacer de las suyas, aunque la incorporación de la violinista-contorsionista Anne Harris, afincada en Chicago, le ha dado otro aire al grupo.
    
        El público ha encajado bien el bluegrass a medio gas de la banda, con ese sonido envolvente del pedal Steel. No en vano acaban de llegar prácticamente de tocar en el Telluride Bluegrass Festival en Colorado (EE UU). Pero con lo que ha botado de verdad y se ha dejado la garganta ha sido al escuchar uno de sus éxitos como es Euro-Trash-Girl, la cañera Teen Angst (What the World Needs Now) o la versión brutal que han hecho de Low, otro temazo que nunca falla en sus conciertos. También ha habido sitio para recordar al bardo de Minnesota, Bob Dylan, con el tema You Aint Goin Nowhere, otra delicia para nuestros oídos, con la Harris endulzando la canción y el bajista cantándola.
    
        Enfilando ya la parte final del set han vuelto a ponerse melosos, ayudados por un violín que daba gusto escuchar. La canción Another Song About the Rain ha sido el broche de oro, con un punteo de guitarra que ha terminado por llenar un Bilbao Arena que apenas si tenía media entrada. 
    
        Cracker siempre son apuesta segura.

La voz de algodón de Chris Isaak triunfa a sus 70 años ¿Quién dijo viejo? La Americana y el bluegrass de Cracker y la actitud de Dea Matrona completan la primera jornada del BBK Music LegendsEl Azkena de Alice Cooper: la eterna juventud de una leyenda viva Hay que rendirse ante la evidencia: Chris Isaak da a su público lo que quiere y recibe a cambio una catarata de elogios y amor. Es, sin duda, un win-win musical y vital a la vez. ¿Se puede celebrar mejor los 70 años que en familia? Con la familia del Legends, claro. El artista y actor californiano, que ha soplado 70 velas (es un decir) este viernes en el BBK Music Legends, es como el jabugo cinco jotas pero en música melancólica, esa que escuchamos cuando alguien nos rompe le corazón. Si os gustan las canciones tristes estáis en el sitio correcto, ha avisado Isaak justo antes de interpretar ante el público del Legends Two Hearts, un clásico de su extenso repertorio (ha tocado una treintena de temas). En ese momento del concierto, Isaak ya se había quitado la chaqueta con ribetes rojos reflectantes y estaba sentado en el típico taburete alto de bar. Como si aún estuviera actuando en esos garitos de mala muerte de su California natal (nació en Stockton, en 1956) en los que multiplicaba sus bolos cuando nadie le conocía y donde aprendió el oficio a la perfección. Porque oficio le sobra a este setentero que tiene estilo incluso hasta para apagar las dos velas que coronaban los dos dígitos (70) esta noche: con su elegancia habitual usó las yemas de sus dedos sin quemarse, mientras el respetable cantaba el Happy Birthday, transmutado después en Zorionak Zuri. Un momento de la actuación. La voz de Isaak sigue intacta, puro algodón recogido con mimo, con registros aterciopelados, en otros momentos del concierto altísimos y sostenidos tanto tiempo que parece imposible que esa garganta no termine por quebrarse en algún momento. Pero no. Escuchar a Isaak es rememorar todas esas bandas sonoras de películas que muestran la América torturada, incluso antes de que llegara Donald Trump a la Casa Blanca: La saga interminable del recientemente fallecido David Lynch (Terciopelo Azul, Corazón Salvaje, Twin Peaks (donde interpretó al agente Chester Desmond)…, cineasta para el que tuvo unas palabras de recuerdo antes del concierto. Un auténtico genio y alguien muy divertido con quien trabajar (…) no debería haber fumado tanto; llegó a consumir hasta cinco cajetillas al día, recordó. El celuloide sigue y sigue presente en su set-list, como el tema del agente secreto James Bond o el Eyes Wide Shut del director más perfeccionista del séptimo arte, Stanley Kubrick. Entonces va desgranando todas esas canciones de la banda sonora de nuestras vidas: Two Hearts, Baby Did a Bad Bad Thing, Wicked Game, Pretty Woman (en esta ocasión con unos arreglos de teclado preciosos)…. Todo un homenaje a la América a la que pusieron voz y lamentos a partes iguales mucho antes que él talentosos artistas como Roy Orbison (Only the Lonely), Elvis Presley (¡cómo sonó en el set acústico que se marcó el californiano con su banda el Cant Help Falling in Love!) o el mismísimo Johnny Cash. El entrecomillado es parte de la crónica del concierto que ofreció hace justo tres años en este mismo festival. Hay que decir la verdad, Isaak no se sale de su guión de éxito: a la tercera canción (Waiting, como en 2023) se volvió a bajar del escenario y recorrió, abanico en mano, todo el recinto ante la mirada -y los móviles- de un público tan respetuoso como entregado desde que sonaron pasadas las 22:20 los dos primeros temas de la noche (Beautiful Homes y Somebodys Criyin), hasta las 00.10 ya de este sábado con su tema final: The Way Things Really Are, una loa a la melancolía y al desamor, de nuevo con un arreglo del teclista que casi nos hace saltar las lágrimas. Antes, la banda -con el bajista Rowland Salley lleva en los escenarios más de 40 años, según confesó el propio cantante- había desplegado toda su sabiduría y buen hacer. Isaak es muy generoso con una formación que sabe brillar, acompañar e incluso hacer coreografías en el escenario (especialmente quedona fue la desplegada en Put Out Your Hand, con el guitarra Hershel Yatovitz). El teclista tiene arte hasta para salir de su zona de confort y calzarse un acordeón y tocar un clásico de Flaco Jiménez como La Tumba será el Final, en los estertores del concierto, cuando Isaak ya luce ese traje de espejos tan imposible como los zapatos de Celia Cruz. Que Dios os bendiga, se despidió Chris Isaak ante un público que casi seguro está dispuesto a ver el show de nuevo, aunque no haya sitio para la sorpresa. ¿Para qué cambiar lo que funciona? Dea Matrona, pura actitud El duo de Belfast Dea Matrona abrió la X edición del Music Legends Fest con una actitud que para sí quisieran muchos de los artistas consagrados con cachés millonarios. Aquel trío que en las navidades de 2019 regalaban a los transeúntes de las calles de Irlanda del Norte una versión desangelada del My Sharona de The Knack ha evolucionado hasta convertirse en un dúo solicitado para telonear a las también irlandesas The Corrs, darse un garbeo por el mítico festival de Glastonbury o flirtear últimamente en el escenario con el mismísimo Sting. Y lo hacen por derecho propio, como han demostrado esta tarde-noche de viernes abriendo la X edición del BBK Music Legends Fest. Con todas esas medallas en la pechera, este dúo norirlandés (acompañado por otro guitarra y un baterista) ha empleado una hora para descargar mucho rock, algo de pop facilón, orgullo irlandés y actitud, mucha actitud. Orláith Forsythe y Mollie McGinn, botas negras por debajo de la rodilla y enseñando las piernas con las típicas medias de red, se han intercambiado la guitarra eléctrica y el bajo en el escenario con asiduidad. La versión del tema de Fleetwood Mac Oh Well, un clásico de su repertorio que también ha sonado esta noche, les puso en órbita a finales de 2020 y ellas supieron aprovechar el momento. Las Diosas Madre Divina -el nombre del grupo proviene de la mitología celta, aunque ellas beben mucho más del rock zeppeliano que del universo místico- han desplegado todo su encanto, incluso a la hora de abanicarse (Orláith Forsythe) mientras tocaban el tema Magic Spell. Muy orgullosas de su origen norirlandés, en 2024 publicaron de manera independiente su primer disco For Your Sins y ahora pasean las canciones de su último trabajo Hate That I Care. Abrieron con Red Button, y sonaron Stuck on You, Nobodys Chid, A Rebel Song, entre punteos sencillos, espalda contra espalda, y actitud cañera que el público supo premiar. Tal vez una de sus mejores canciones fue Glory, Glory (I Am Free), con un sonido acústico envolvente. Es una canción que significa mucho para nosotras, explicaron. Volverán al País Vasco en marzo. Cracker y el sonido Americana Justo después subieron al escenario los miembros de Cracker, la banda de Ritchmond (Virginia), sinónimo de Americana; country-rock, bluegrass y unas cuantas gotas folkies. La hora de concierto supo a poco, aunque es verdad que tuvimos la suerte de verlos hace muy pocos meses también en el ciclo Music Legends en la capital vizcaína. El cantante David Lowery, ex Camper Van Betethoveen, y el guitarra Johnny Hickman volvieron a hacer de las suyas, aunque la incorporación de la violinista-contorsionista Anne Harris, afincada en Chicago, le ha dado otro aire al grupo. El público ha encajado bien el bluegrass a medio gas de la banda, con ese sonido envolvente del pedal Steel. No en vano acaban de llegar prácticamente de tocar en el Telluride Bluegrass Festival en Colorado (EE UU). Pero con lo que ha botado de verdad y se ha dejado la garganta ha sido al escuchar uno de sus éxitos como es Euro-Trash-Girl, la cañera Teen Angst (What the World Needs Now) o la versión brutal que han hecho de Low, otro temazo que nunca falla en sus conciertos. También ha habido sitio para recordar al bardo de Minnesota, Bob Dylan, con el tema You Aint Goin Nowhere, otra delicia para nuestros oídos, con la Harris endulzando la canción y el bajista cantándola. Enfilando ya la parte final del set han vuelto a ponerse melosos, ayudados por un violín que daba gusto escuchar. La canción Another Song About the Rain ha sido el broche de oro, con un punteo de guitarra que ha terminado por llenar un Bilbao Arena que apenas si tenía media entrada. Cracker siempre son apuesta segura.

eldiario.es · about 4 hours ago

Silvia Intxaurrondo, con Évole y Escolar: "Ante la saturación, el periodismo tiene que decir qué es verdad y qué no" "No es normal que el señor que nos explicaba de dónde venían los ovnis ahora nos esté explicando la corrupción del país", ironiza el presentador de La Sexta, mientras el director de elDiario.es alerta de que "las malas prácticas periodísticas acaban generando un debate invivible"Consulta aquí el programa completo del Festival
        ¿Por qué el periodismo? Esa ha sido la gran pregunta que se ha lanzado este sábado en la primera mesa del Festival de las Ideas y la Cultura de la jornada, en Rivas-Vaciamadrid. Con la moderación de la subdirectora de elDiario.es Natalia Chientaroli, el director de este periódico, Ignacio Escolar, la periodista de La 1 de TVE Silvia Intxaurrondo el presentador de LaSexta y director de documentales Jordi Évole han debatido sobre el papel de los medios, la influencia de los algoritmos y las redes, la manipulación y el intento de ciertos sectores por acallar a la prensa.
    
        El periodismo sirve para contar a los ciudadanos qué está sucediendo y hacerlo con honestidad, ha destacado Intxaurrondo que, además, ha reconocdio que ante la saturación que mezcla informació con opinión e incluso entretenimiento el periodismo tiene que poner una jerarquía, un criterio y decir qué es verdad y qué no. Es decir, debe cumplir su función. Ella ha alertado ante las apelaciones a la equidistancia o la neutralidad que en algunas ocasiones se hace a los periodistas. Muchos usan la neutralidad para no incomodar. Sería una posición muy cobarde, ha reflexionado. Me molesta que esta época se recordase como cobarde y el periodismo optase por retirarse, ha concluido.
    
        Évole, por su parte, ha alertado sobre quien está intentando intoxicar aparentando ejercer el periodismo. No es normal que el señor que nos explicaba de dónde venían los ovnis ahora nos esté explicando la corrupción del país, ha ironizado, aunque ha recordado que ese programa, en alusión al espacio de Iker Jiménez, es líder de audiencia en su franja. También ha lamentado la teoría de la conspiración perpetua y ha lanzado un consejo al público presente en la Plaza de la Constitución de Rivas-Vaciamadrid donde se está celebrando el festival: Si ustedes ven un programa al que va [el empresario condenado por corrupción, Víctor] Aldama, no se lo crean. 
    
        El director de elDiario.es ha puesto en valor la influencia que ha ejercido la llegada de internet en la profesión, pero también ha alertado de los riesgos y peligros que ha provocado en los últimos años. Cuando leo mis artículos de hace 20 años sobre lo maravilloso que iba a ser Internet yo pensaba que el hecho de que hubiese una herramienta que permitiese el debate público universal iba a ayudar a la sabiduría, la convivencia y a la democracia. Y nos estamos encontrando con todo lo contrario. Nos estamos encontrando con que el periodismo es esa vocecita que está arrollada por un montón de altavoces súper potentes, tecnológicamente mucho más avanzados que los medios desde los que emitimos nosotros y que nos están arrollando, ha lamentado.
    
        
                                            






    
                                    
                
                                                                                                                                        
                                                    
                                                
                                                                                                                        
                                                    
                                                
                                                                    
                                                    
                                                
                                    
                

                

            
            

            
            
                            
            
                Jordi Évole y Silvia Intxaurrondo, este sábado.                            
                                    
            
                
        Para Escolar, el debate público se ha convertido en un sitio donde empresas contaminantes de opinión pública –y hablo sobre todo de los algoritmos y de cómo eso afecta al periodismo–, sumado a malas prácticas periodísticas todos los algoritmos y de cómo eso afecta al periodismo ha sumado a malas prácticas periodísticas de las de toda la vida acaban generando un debate invivible y una enorme no lo quiero llamar crispación, pero sí que de repente el discurso del odio se multiplica. En su opinión, lo único que va a salvar el periodismo es la gente, los lectores.
    No es polarización, se llaman técnicas antidemocráticas
        Intxaurrondo ha tratado también de refutar la idea de que la sociedad está polarizada. Nos han vendido un panorama polarizado y polarizante y cuando nos preguntamos qué es la polarización nos damos cuenta de que la polarización consiste en que unos pseudomedios o medios de comunicación tradicionales y altamente respetados compren de forma muy barata lo que en el periodismo llamamos mercancía averiada, que es algo falso, ha recalcado. 
    
        Entonces, claro, si la polarización consiste en que medios y pseudomedios de comunicación publiquen informes policiales falsos contra un partido político, como Podemos, contra el independentismo catalán, todo tipo de barbaridades, que eso sea aprovechado por unas fuerzas políticas para atacar y que cuando se les responde se nos llame polarizadores eso no es polarización. Y se identifican y se demonizan ciertas personas y ciertos elementos polarizantes simplemente para restar la importancia a lo que dicen, ha lamentado. 
    
        La periodista ha asegurado que cuando va por la calle no ve a la gente polarizada. Yo me tomo un café en el barrio, voy al supermercado, uso el transporte público y no veo a nadie polarizado. Igual no hay polarización. ¿No os habéis planteado realmente que la polarización es una estrategia política y mediática para dibujar una realidad muy determinada y venderla y tratar y tratar de influir en la sociedad? Porque si esto es la polarización, la publicación de noticias falsas aprovechadas políticamente con un objetivo político, empresarial, económico, entonces no se llama polarización, se llaman técnicas antidemocráticas, ha zanjado.
    
        Évole ha considerado que en el ejercicio del periodismo es muy importante la resistencia a las grandes corporaciones. No dejar amedrentarnos por los que quieren que estemos callados, nosotros y vosotros. Quieren que estemos callados todos, una especie de seguidismo de unas ideas que han venido a colonizarlo todo, ha alertado. Ante este fenómeno, él ha confiado en que en España no se deje pasar esa estrategia: Me gustaría que en esto también fuésemos la excepción ibérica.
    
        Él también ha ironizado: A mí me gustaría que la respuesta de aquí 20 años fuese que al periodismo lo salvó Vito Quiles. Porque al final se descubrió lo que era.

Silvia Intxaurrondo, con Évole y Escolar: "Ante la saturación, el periodismo tiene que decir qué es verdad y qué no" "No es normal que el señor que nos explicaba de dónde venían los ovnis ahora nos esté explicando la corrupción del país", ironiza el presentador de La Sexta, mientras el director de elDiario.es alerta de que "las malas prácticas periodísticas acaban generando un debate invivible"Consulta aquí el programa completo del Festival ¿Por qué el periodismo? Esa ha sido la gran pregunta que se ha lanzado este sábado en la primera mesa del Festival de las Ideas y la Cultura de la jornada, en Rivas-Vaciamadrid. Con la moderación de la subdirectora de elDiario.es Natalia Chientaroli, el director de este periódico, Ignacio Escolar, la periodista de La 1 de TVE Silvia Intxaurrondo el presentador de LaSexta y director de documentales Jordi Évole han debatido sobre el papel de los medios, la influencia de los algoritmos y las redes, la manipulación y el intento de ciertos sectores por acallar a la prensa. El periodismo sirve para contar a los ciudadanos qué está sucediendo y hacerlo con honestidad, ha destacado Intxaurrondo que, además, ha reconocdio que ante la saturación que mezcla informació con opinión e incluso entretenimiento el periodismo tiene que poner una jerarquía, un criterio y decir qué es verdad y qué no. Es decir, debe cumplir su función. Ella ha alertado ante las apelaciones a la equidistancia o la neutralidad que en algunas ocasiones se hace a los periodistas. Muchos usan la neutralidad para no incomodar. Sería una posición muy cobarde, ha reflexionado. Me molesta que esta época se recordase como cobarde y el periodismo optase por retirarse, ha concluido. Évole, por su parte, ha alertado sobre quien está intentando intoxicar aparentando ejercer el periodismo. No es normal que el señor que nos explicaba de dónde venían los ovnis ahora nos esté explicando la corrupción del país, ha ironizado, aunque ha recordado que ese programa, en alusión al espacio de Iker Jiménez, es líder de audiencia en su franja. También ha lamentado la teoría de la conspiración perpetua y ha lanzado un consejo al público presente en la Plaza de la Constitución de Rivas-Vaciamadrid donde se está celebrando el festival: Si ustedes ven un programa al que va [el empresario condenado por corrupción, Víctor] Aldama, no se lo crean. El director de elDiario.es ha puesto en valor la influencia que ha ejercido la llegada de internet en la profesión, pero también ha alertado de los riesgos y peligros que ha provocado en los últimos años. Cuando leo mis artículos de hace 20 años sobre lo maravilloso que iba a ser Internet yo pensaba que el hecho de que hubiese una herramienta que permitiese el debate público universal iba a ayudar a la sabiduría, la convivencia y a la democracia. Y nos estamos encontrando con todo lo contrario. Nos estamos encontrando con que el periodismo es esa vocecita que está arrollada por un montón de altavoces súper potentes, tecnológicamente mucho más avanzados que los medios desde los que emitimos nosotros y que nos están arrollando, ha lamentado. Jordi Évole y Silvia Intxaurrondo, este sábado. Para Escolar, el debate público se ha convertido en un sitio donde empresas contaminantes de opinión pública –y hablo sobre todo de los algoritmos y de cómo eso afecta al periodismo–, sumado a malas prácticas periodísticas todos los algoritmos y de cómo eso afecta al periodismo ha sumado a malas prácticas periodísticas de las de toda la vida acaban generando un debate invivible y una enorme no lo quiero llamar crispación, pero sí que de repente el discurso del odio se multiplica. En su opinión, lo único que va a salvar el periodismo es la gente, los lectores. No es polarización, se llaman técnicas antidemocráticas Intxaurrondo ha tratado también de refutar la idea de que la sociedad está polarizada. Nos han vendido un panorama polarizado y polarizante y cuando nos preguntamos qué es la polarización nos damos cuenta de que la polarización consiste en que unos pseudomedios o medios de comunicación tradicionales y altamente respetados compren de forma muy barata lo que en el periodismo llamamos mercancía averiada, que es algo falso, ha recalcado. Entonces, claro, si la polarización consiste en que medios y pseudomedios de comunicación publiquen informes policiales falsos contra un partido político, como Podemos, contra el independentismo catalán, todo tipo de barbaridades, que eso sea aprovechado por unas fuerzas políticas para atacar y que cuando se les responde se nos llame polarizadores eso no es polarización. Y se identifican y se demonizan ciertas personas y ciertos elementos polarizantes simplemente para restar la importancia a lo que dicen, ha lamentado. La periodista ha asegurado que cuando va por la calle no ve a la gente polarizada. Yo me tomo un café en el barrio, voy al supermercado, uso el transporte público y no veo a nadie polarizado. Igual no hay polarización. ¿No os habéis planteado realmente que la polarización es una estrategia política y mediática para dibujar una realidad muy determinada y venderla y tratar y tratar de influir en la sociedad? Porque si esto es la polarización, la publicación de noticias falsas aprovechadas políticamente con un objetivo político, empresarial, económico, entonces no se llama polarización, se llaman técnicas antidemocráticas, ha zanjado. Évole ha considerado que en el ejercicio del periodismo es muy importante la resistencia a las grandes corporaciones. No dejar amedrentarnos por los que quieren que estemos callados, nosotros y vosotros. Quieren que estemos callados todos, una especie de seguidismo de unas ideas que han venido a colonizarlo todo, ha alertado. Ante este fenómeno, él ha confiado en que en España no se deje pasar esa estrategia: Me gustaría que en esto también fuésemos la excepción ibérica. Él también ha ironizado: A mí me gustaría que la respuesta de aquí 20 años fuese que al periodismo lo salvó Vito Quiles. Porque al final se descubrió lo que era.

eldiario.es · about 4 hours ago

Live From Europe

Vado ancora alle riunioni degli alcolisti anonimi. Dopo aver lasciato Hollywood sono stato in prigione e ho finito i soldi: lo rivela il sex symbol Anni 90 William McNamara Vado ancora alle riunioni degli alcolisti anonimi. Non puoi davvero smettere. A confessarlo è William McNamara, sex symbol degli Anni 90, che al Daily Mail racconta la battaglia contro la dipendenza da alcol e droghe che, oltre ad aver avuto serie ripercussioni sulla sua carriera a Hollywood, lo aveva portato a vivere temporaneamente per strada. […] Larticolo Vado ancora alle riunioni degli alcolisti anonimi. Dopo aver lasciato Hollywood sono stato in prigione e ho finito i soldi: lo rivela il sex symbol Anni 90 William McNamara proviene da Il Fatto Quotidiano.

il fatto quotidiano · about 4 hours ago

Live From Europe

La luna di miele di Dua Lipa fa impennare il turismo in Italia: ecco la classifica delle mete più ricercate Non sono servite campagne, spot o strategie di marketing: sono bastate poche immagini virali sui social per trasformare una luna di miele privata in un fenomeno globale. È quello che sta accadendo al viaggio italiano di Dua Lipa e Callum Turner, tra Costiera Amalfitana, Roma, Napoli, Basilicata e Sicilia, diventato in pochi giorni una delle […] Larticolo La luna di miele di Dua Lipa fa impennare il turismo in Italia: ecco la classifica delle mete più ricercate proviene da Il Fatto Quotidiano.

il fatto quotidiano · about 4 hours ago

Live From Europe

Francesca Michielin ha sposato Davide Spigarolo, cerimonia per pochi intimi e poi la fuga in vespa rossa Dopo aver celebrato il Pride a Roma, di cui era madrina, Francesca Michielin ha indossato labito da sposa per sposare Davide Spigarolo. La coppia si è scambiata gli anelli ieri, 26 giugno, nella Pieve di SantEusebio, a Bassano del Grappa. Durante la cerimonia preghiere, letture e canti tra i quali lHallelujia di Haim, che è […] Larticolo Francesca Michielin ha sposato Davide Spigarolo, cerimonia per pochi intimi e poi la fuga in vespa rossa proviene da Il Fatto Quotidiano.

il fatto quotidiano · about 4 hours ago

Live From Europe

Papà mi ha accompagnato allaltare perché mi ha fatto da mamma davvero, era doveroso: Giucas Casella piange per le parole del figlio Attimi di commozione durante lappuntamento di ieri, 26 giugno, con La volta buona. Giucas Casella e il figlio James, che di professione fa il medico, hanno raccontato a Caterina Balivo i momenti del matrimonio di questultimo. Soprattutto ha colpito i telespettatori la notizia che è stato Giucas ad accompagnare James allaltare. Al mio matrimonio mia […] Larticolo Papà mi ha accompagnato allaltare perché mi ha fatto da mamma davvero, era doveroso: Giucas Casella piange per le parole del figlio proviene da Il Fatto Quotidiano.

il fatto quotidiano · about 4 hours ago

Live From Europe

Emma Kok heeft nieuwe liefde: Ik ben gelukkig Emma Kok (18) is weer gelukkig in de liefde. In de RTL Boulevard-serie Bridget& blikt de zangeres terug op een eerdere relatiebreuk en licht ze voorzichtig een tipje van de sluier op over haar huidige liefdesleven.

rtl nieuws · about 4 hours ago

Sam Barlow : lart du récit fragmenté du créateur des jeux vidéo « Her Story » et « Immortality » Depuis « Her Story », en 2015, le concepteur de jeux vidéo subvertit les mécaniques narratives traditionnelles, immergeant le joueur dans une profusion de fragments de vidéos et lui confiant le soin de recoller les morceaux.

Sam Barlow : lart du récit fragmenté du créateur des jeux vidéo « Her Story » et « Immortality » Depuis « Her Story », en 2015, le concepteur de jeux vidéo subvertit les mécaniques narratives traditionnelles, immergeant le joueur dans une profusion de fragments de vidéos et lui confiant le soin de recoller les morceaux.

le monde · about 4 hours ago

Live From Europe

Harry și Meghan revin în Marea Britanie împreună cu Archie și Lilibet. Unde vor fi cazați ducele și ducesa de Sussex Ducele și ducesa de Sussex au acceptat o ofertă de a se caza într-o reședință regală alături de cei doi copii ai lor, în timpul vizitei pe care o vor face în Regatul Unit luna viitoare.

adevarul · about 4 hours ago

Live From Europe

NAISTEJUTUD ⟩ Triin Luhats: «Tahtmine tugev olla võib naisele väga kalliks maksma minna» Tuleb välja, et ei ole need asjad sugugi nii nagu meile räägitakse! Naisi õpetatakse: ole tubli, töökas ja tugev – siis meeldid inimestele! Ja meie, naised, anname endast parima. Aga hiljem selgub, et petta saime – õnnelikuks saavad sootuks teistsuguste vaadetega naised. Vaata saadet ja saad selgeks, kuidas need asjad on.

postimees · about 4 hours ago

Live From Europe

Kirjanik Kairi Look: tänapäeva Eestis ilmub väga palju raamatuid, mis võib-olla võiksid jääda ilmumata Vikerraadios vestlesid kirjanik Kairi Look ja Rahva Raamatu tegevjuht Rain Siemer auorihüvitistest ja sellest, milliseid raamatuid eelistatakse laenutamise asemel pigem osta. Look avaldas arvamust, et paljud tänavapäeval ilmunud raamatud ei peakski ilmuma.

postimees · about 4 hours ago

Live From Europe

Μαρία Σολωμού: Έχω φαντασιωθεί σύντροφό μου να πηγαίνει με άλλες, έχω σκεφτεί να κάνω σεξ με γυναίκα Η ηθοποιός παραδέχτηκε στον Γιώργο Λάγιο τις φαντασιώσεις της και εκείνος τη δική του μαζί της - «Σε είδα στα MAD VMA και σε φαντασιώθηκα λίγο, δεν σε πειράζει;», της είπε

protothema · about 4 hours ago

Live From Europe

Το «ευχαριστώ» του Πάνου Τελάλη μετά τη νίκη του στο MasterChef: «Μαμά, μπαμπά, τα κατάφερα», έγραψε Ο 29χρονος κέρδισε το έπαθλο των 100.000 ευρώ στον δέκατο κύκλο του ριάλιτι μαγειρικής την Πέμπτη 25 Ιουνίου

protothema · about 4 hours ago

Live From Europe

Mi appoggiava le mani sulle gambe e le faceva scorrere allinterno dei miei pantaloncini. Recitava una poesia, palpeggiandomi il seno: le rivelazioni choc delle vittime minorenni di Rolf Harris Ogni volta che gli mettevo la cipria sul naso mi appoggiava entrambe le mani sulle gambe e le faceva scorrere allinterno dei miei pantaloncini. Mi tirava verso di sé e cercava di strusciare il suo inguine contro il mio. Quella della truccatrice Suzi è solo una delle tante testimonianze (in questo caso usata in tribunale) […] Larticolo Mi appoggiava le mani sulle gambe e le faceva scorrere allinterno dei miei pantaloncini. Recitava una poesia, palpeggiandomi il seno: le rivelazioni choc delle vittime minorenni di Rolf Harris proviene da Il Fatto Quotidiano.

il fatto quotidiano · about 4 hours ago

Live From Europe

Emma Kok weer gelukkig in de liefde In Bridget & spreekt Bridget Maasland (51) met bekende Nederlanders over de bepalende momenten in hun leven. In deze aflevering vertelt Emma Kok (18) over haar deelname aan The Voice Kids, haar wereldwijde optredens met André Rieu, haar nieuwe geluk in de liefde en staat ze stil bij het verlies van haar goede vriendin Jade Kops. Interieurstyling met items van Melting Pot Amsterdam

rtl nieuws · about 4 hours ago

Live From Europe

Emma Kok dankbaar voor band met eerste vriendje Frans Bauer Jr.: Zulke lieve mensen Emma Kok (18) blikt terug op haar eerste relatie met Frans Bauer Jr. In gesprek met Bridget Maasland (51) vertelt ze hoe die periode voor haar was en hoe het contact met de familie Bauer er vandaag de dag uitziet.

rtl nieuws · about 4 hours ago

Geige ist langweilig, sagt sie Wenn die Orgel die Königin der Instrumente ist, dann ist Iveta Apkalna, Titularorganistin der Hamburger Elbphilharmonie, ihre kühnste Botschafterin. Das Klangungetüm kann ziemlich bockig sein, aber für die Freiheit zieht die Lettin alle Register.

Geige ist langweilig, sagt sie Wenn die Orgel die Königin der Instrumente ist, dann ist Iveta Apkalna, Titularorganistin der Hamburger Elbphilharmonie, ihre kühnste Botschafterin. Das Klangungetüm kann ziemlich bockig sein, aber für die Freiheit zieht die Lettin alle Register.

welt.de · about 4 hours ago

Live From Europe

Madison Square Garden soll gebucht sein: Gerüchte über Hochzeit von Taylor Swift und Travis Kelce am 3. Juli in New York Spekulationen ohne Ende: Heiratet der Pop-Superstar den Football-Profi in der kommenden Woche? Ein Medienbericht mit einem konkreten Hinweis elektrisiert die Fans. Ist das Szenario glaubwürdig?

tagesspiegel · about 4 hours ago

Besuch bei Sofia Coppola: „Manchmal denke ich: Oh nein, jetzt bin ich die Böse in der Geschichte Die Oscar-gekrönte Filmemacherin Sofia Coppola hat in Mailand eine Masterclass gegeben, und das Publikum hörte wie verliebt zu. Es gibt viele gute Gründe, warum sie die Menschen fasziniert.

Besuch bei Sofia Coppola: „Manchmal denke ich: Oh nein, jetzt bin ich die Böse in der Geschichte Die Oscar-gekrönte Filmemacherin Sofia Coppola hat in Mailand eine Masterclass gegeben, und das Publikum hörte wie verliebt zu. Es gibt viele gute Gründe, warum sie die Menschen fasziniert.

faz · about 4 hours ago

Live From Europe

Η Sharon Stone για την κακοποίηση που υπέστη: «Δεν ήταν παππούς, ήταν κάποιος που φοβόμασταν» Η διάσημη ηθοποιός θυμήθηκε την κηδεία του παππού της και μοιράστηκε μια από τις πιο προσωπικές ιστορίες της ζωής της.

protothema · about 4 hours ago

Live From Europe

Al Bano: Siamo delle marionette e cè una mano superiore che comanda noi marionette pensanti. Ho festeggiato 83 anni a Lourdes, firmando un sacco di autografi Al Bano è intervenuto durante la puntata di ieri, 26 giugno, a La volta buona per raccontare dei festeggiamenti dei suoi primi 83 anni in pellegrinaggio a Lourdes. È stato veramente un caso, -ha spiegato -, ma poi cera un insieme di tanti elementi che combaciavano con quella data. Mi hanno chiamato per cantare una […] Larticolo Al Bano: Siamo delle marionette e cè una mano superiore che comanda noi marionette pensanti. Ho festeggiato 83 anni a Lourdes, firmando un sacco di autografi proviene da Il Fatto Quotidiano.

il fatto quotidiano · about 4 hours ago

Live From Europe

A 15 anni ho vinto un contest in un paesino vicino a dove andavo al mare e il primo premio era una giraffa di birra, ma io ero minorenne: lo rivela Ditonellapiaga È un anno di rivincita. Così Ditonellapiaga, che ha lanciato il singolo estivo Businessman, ha voluto riassumere il suo percorso personale e artistico, culminato allultimo Festival di Sanremo con il terzo posto di Che fastidio!. Ho avuto un momento di difficoltà in cui mi sentivo trasparente. – ha detto a Sette de Il Corriere della […] Larticolo A 15 anni ho vinto un contest in un paesino vicino a dove andavo al mare e il primo premio era una giraffa di birra, ma io ero minorenne: lo rivela Ditonellapiaga proviene da Il Fatto Quotidiano.

il fatto quotidiano · about 4 hours ago